به گزارش اطلس اقتصاد، براساس دادههای گمرکی، حجم صادرات فولاد چین در این بازه زمانی با کاهش چشمگیری نسبت به سال گذشته رو به رو بوده است. اگرچه در ماه جولای شاهد رشد اندکی در مقایسه با سال پیش بودیم، اما این رشد محدود نتوانست روند نزولی کلی سال را تغییر دهد و نشان میدهد که بازارهای جهانی احتمالاً در حال اشباع یا تغییر رفتار نسبت به محصولات چینی هستند.
در بخش واردات نیز، کاهش تقاضا برای محصولات فولادی خارجی در داخل چین مشاهده میشود. این موضوع در کنار کاهش صادرات، گویای فضای متلاطم صنعت فولاد در این کشور است. با این حال، نکته کلیدی و متناقض در این گزارش، افزایش شدید تقاضا برای مواد اولیه است.
چین همچنان به عنوان بزرگترین مصرفکننده مواد خام جهان، واردات سنگآهن را با شدت دنبال میکند. این حجم از واردات به قدری بالا بوده که برای پنجمین ماه متوالی، واردات ماهانه از مرز 100 میلیون تن عبور کرده است.
تحلیلگران این پدیده را به دو عامل اصلی نسبت میدهند: نخست، کاهش عیار آهن در منابع موجود که باعث شده فولادسازان برای رسیدن به خروجی مورد نیاز، مجبور به خرید حجم بیشتری از مواد خام شوند. دوم، فعال شدن طرح استراتژیک «سیماندو» در گینه است که زنجیره تأمین مواد اولیه را برای چین تسهیل کرده و عرضه را افزایش داده است.
برای درک بهتر وضعیت فعلی، باید به سال ۲۰۲۵ بازگشت. در آن سال، چین با یک استراتژی تهاجمی، صادرات فولاد خود را به رکورد بیسابقهای رساند تا بتواند رکود شدید تقاضای داخلی را با تخلیه محصولات در بازارهای جهانی جبران کند. اما اکنون در سال ۲۰۲۶، به نظر میرسد این کشور از مرحله «تخلیه محصولات» عبور کرده و بیشتر بر تقویت زیرساختی و تأمین مواد اولیه متمرکز شده است تا آمادگی لازم برای چرخه جدیدی از تولید را داشته باشد. این تغییر رویکرد میتواند سیگنالی از تغییر در سیاستهای صنعتی چین در مواجهه با فشارهای اقتصادی داخلی و خارجی باشد.